Życie po mastektomii

Rak piersi w Polsce jest pierwszą przyczyną śmiertelności wśród kobiet. To najczęściej występujący nowotwór. Każdego roku około 10 000 kobiet zachoruje na raka piersi, z powodu tej choroby umiera 5 000 pań. Dzieje się tak dlatego, że kobiety nadal zapominają o profilaktycznych badaniach mammograficznych. Badania po 45. roku życia trzeba wykonywać raz na dwa lata, po 50. raz na rok. Prawie każda pacjentka chora na raka piersi jest skazana na mastektomię. Amputacja piersi okalecza nie tylko ciało, ale także duszę. Jak sobie radzić po usunięciu piersi?

Życie po mastektomii

Po zabiegu usunięcia piersi kobieta powinna starać się  jak najszybciej zaakceptować swoje upośledzenie. Jej rodzina i przyjaciele muszą ją wspierać, okazywać zrozumienie i wsparcie. Mąż koniecznie musi starać się zaakceptować żonę oraz brak jej piersi. Początkowo blizna po mastektomii może wywoływać negatywne odczucia u obojga małżonków. Ważne jest, aby to kobieta pierwsza stopniowo przyzwyczajała męża do nowej sytuacji. Wszelkie czynności higieniczne związane z blizną i protezą piersi pacjentka powinna wykonywać dyskretnie. Proteza piersi wymaga noszenia w odpowiednio przystosowanym staniku lub specjalnej koszuli z kieszenią na protezę. Bardzo istotne jest to, aby kobieta porozmawiała z dziećmi o swojej chorobie i operacji. Przede wszystkim liczy się prawdomówność. Jeśli dzieci będą chciały obejrzeć bliznę, można im na to pozwolić. Nie trzeba informować znajomych o wszystkich szczegółach zabiegu. Jeśli trafi się ktoś uporczywy, wystarczy powiedzieć, że nie ma się ochoty na rozmowę na ten temat.

Amputacja piersi – wsparcie psychologa

Pomoc psychologiczna po amputacji piersi nie jest obowiązkowa, zależy od indywidualnych potrzeb pacjentki. Niektóre kobiety czują się winne, obciążone psychicznie, noszą w sobie poczucie krzywdy. Te negatywne emocje można zwalczać podczas wizyt terapeutycznych. Psycholog pomaga kobiecie zaakceptować swoje ciało i zrekonstruować zniszczony obraz własnej tożsamości. Minie sporo czasu, zanim pacjentka przyzwyczai się do chodzenia w protezie. Początkowo może odczuwać ból i dyskomfort, ale stopniowo organizm przyzwyczai się do nowej sytuacji.

Kobieta po usunięciu piersi nie powinna zostawać w domu i użalać się nad sobą. Jeśli lubi, może uprawiać jakiś rodzaj sportu, np. pływanie. Najlepiej, aby uświadomiła sobie, że wygrała ze śmiertelną chorobą i jej życie rozpoczyna się od nowa. Warto nauczyć się cieszyć z najmniejszych rzeczy, wychodzić do kina, restauracji, teatru. Należy żyć jak dawniej, starać się uśmiechać i mieć w sobie więcej optymizmu.


de Walden-Gałuszko K. Psychoonkologia w praktyce klinicznej, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2011, ISBN 978-83-200-3961-0
Meder J. Problemy zdrowia psychicznego kobiet, Polskie Towarzystwo Psychiatryczne, Kraków 2003, ISBN 83-86826-85-1
Heszen I., Sęk H., Psychologia zdrowia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, ISBN 83-01-15050-1
Klimasiński K. Elementy psychopatologii i psychologii klinicznej, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellonskiego, Kraków 2000, ISBN 83-233-1414-4